Ostatniego dnia przed zimową przerwą świąteczną, zgodnie z naszą szkolną tradycją, odbyły się klasowe spotkania wigilijne.

Zapadł wieczór – ten jedyny, 

najpiękniejszy w roku, 

wszyscy są dla siebie mili 

i tak cicho wokół. 

    Pora, gwiazdko, na wieczerzę, 

    widzisz, jak czekamy, 

    wyjdź na niebo srebrnym blaskiem, 

    w oknie się spotkamy. 

Połamiemy się opłatkiem 

i złożymy sobie 

dużo ciepłych, dobrych życzeń – 

ty nam, a my tobie. 

    I zapachnie nam choinka 

    żywym lasem w domu,  

    i rozpłacze się znów świeczka 

    cicho, po kryjomu. 

Biały obrus stół zaśnieży 

i sianko przykryje, 

aż dwanaście potraw przyszło 

na naszą wigilię. 

    Pusty talerz będzie czekał 

    na tych, których nie ma; 

    będą z nami niewidzialni 

    ze świętego cienia. 

Gdy połączy nas kolęda 

i w podróż zabierze, 

pospieszymy do stajenki, 

jak kiedyś pasterze. 

    Dawno temu, przed wiekami, 

    w dalekim Betlejem, 

    cud się zdarzył nad cudami, 

    dał światu nadzieję. 

Dziś śpiewamy o tej grocie 

wydrążonej w skale, 

o Dzieciątku narodzonym 

i jest tak wspaniale. 

    Dziękujemy, pierwsza gwiazdko, 

    że nas odwiedziłaś, 

    i cieszymy się z prezentów, 

    które zostawiłaś. 

[Włodzimierz Dulęba, "Wigilia z gwiazdką"]